• سیاست‌های جمعیتی و راه‌حل‌های اوراسیایی

    آیا سیاست‌های جمعیتی می‌تواند موجب افزایش جمعیت شود؟ در پاسخ می‌توان تجربه کشورهایی همچون روسیه، بلغارستان، آلمان، فرانسه و انگلستان را موردبررسی قرارداد. این کشورها از دهه‌ها قبل دچار این بحران شده‌اند و سیاست‌های مختلفی اعم از سیاست‌های اقتصادی و مالی، رفاهی، بهداشت باروری، تأمین اجتماعی، مهاجرت و … را اجرا کرده‌اند. بااین‌حال، آمارها نشان می‌دهد که به‌جز سیاست‌های مهاجرتی، سیاست‌های دیگر تأثیر چندانی نداشته‌اند. به‌گونه‌ای که «تثبیت نرخ باروری» در بسیاری از این کشورها، ناشی از پذیرش مهاجران بوده است و به‌رغم ایجاد مزیت‌های اقتصادی برای اتباع کشور، سیاست‌های افزایش جمعیت با توفیق چندانی مواجه نبوده است. البته در این میان، روسیه را می‌توان یک استثنا دانست.

  • هم‌گرایی ارتباطی و شبکه‌های اجتماعی

    هم‌گرایی رسانه‌ای، گستره عظیم‌تری از تغییرات را به دنبال خود دارد و به تغییرات قالب رسانه‌ای محدود نمی‌شود. تغییرات جدید تکنولوژیک، فعالیت رسانه‌ای را به‌عنوان جزئی از سبک زندگی و یا حتی در برداشتی گسترده‌تر، جزئی از بدن انسان تلقی می‌کند. ضمن اینکه علاوه بر همگرایی رسانه‌ای، ما با «همگرایی ارتباطات فردی، میان‌فردی، گروهی و جمعی» روبرو هستیم. بستر این هم‌گرایی که من از آن تحت عنوان «همگرایی ارتباطی» نام می‌برم «شبکه‌های اجتماعی» است.

  • دولت و شفافیت در فیلترینگ

    دولت‌ها با سازمان‌دهی امور و مداخله در آن، برنامه خاصی را پیش می‌برند. این امور می‌تواند دایره گسترده ای از عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی را در برگیرد. درعین‌حال، «سطح» و «نوع» سازمان‌دهی و مداخله دولت‌ها می‌تواند شامل ایده‌های مختلفی باشد که البته به بنیان‌های نظری شکل‌گیری هر نوع دولتی برمی‌گردد.

  • پیام‌رسان‌های تلفن همراه و بحران شبکه اجتماعی در ایران

    فضای مجازی ایرانی، نیازمند سیاست‌های جدی‌تری در عرصه شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های مجازی است و بهره‌گیری از پیام‌رسان‌ها به‌عنوان شبکه اجتماعی، قطعاً پیامدهای بحران را افزایش خواهد داد.

  • پرسش‌ها و تأملاتی در زمانه پساتلگرام

    مرور وقایع و سیاست‌های سال‌های اخیر به خوبی نشان می‌دهد که چگونه «فضای مجازی ایرانی»، از «عرصه سیاست‌گذاری عمومی» غفلت کرده و منفعت عمومی را نادیده گرفته است. با قید این مسئله که سیاست‌گذاری در عرصه فضای مجازی به معنای «اعمال محدودیت» نیست.

  • مجید سلیمانی در نشست «جهانِ ایرانیِ فضایِ مجازی در زمانه پساتلگرام»: فضای مجازی ایرانی از عرصه سیاست‌گذاری عمومی‌ غفلت کرده است

    شبکه‌های اجتماعی باید یک موقعیتی را فراهم کند مثل فیس‌بوک و توئیتر که افراد در آن بتوانند در یک ارتباط چند سویه و متقابل قرار گیرند نه ارتباط یکسویه. همگرایی در واقع بین ارتباطات فردی، میان‌فردی و گروهی با ارتباطات توده‌ای باعث تقویت ارتباطات توده‌ای در تلگرام شده است. یعنی ما عملا بازگشتی به سی چهل سال پیش که ارتباطات توده‌ای و عصر تلویزیون مطرح است و افراد با فوروارد کردن محتوا به این ارتباطات یک‌سویه دامن می‌زنند.

  • ضرورت سیاست عمومی در فضای مجازی

    آیا نفس سیاست‌گذاری در رسانه‌ها به‌طور عام و سیاست‌گذاری در فضای مجازی به‌طور خاص نیز در راستای «سیاست‌گذاری عمومی» است؟ و آیا دولت می‌تواند از اتخاذ سیاستی مشخص در این زمینه خودداری کرده و منافع عمومی را نادیده بگیرد؟

  • مقدمه‌ای بر رسانه، تمدن و پیشرفت

    «سیاست»، «حکمرانی» و «اقتصاد» ازجمله مفاهیم نام‌آشنایی است که در کنار هویت و فرهنگ، مجموعه از «شیوه‌های زیست» را برای شهروندان رقم می‌زند. اما سؤال آنجاست که با «تغییرات و تحولات نظام ارتباطی» خصوصاً در عصر رسانه‌های جدید، آیا صورت‌بندی جدیدی از تمدن و پیشرفت رقم خورده است؟ از منظر دیگر، «حذف جغرافیا» از الزامات تمدنی به مدد تحول ارتباطات و رسانه‌ها، چه پیامدهایی را برای مسئله پیشرفت رقم خواهد زد؟

  • بحران سیاست‌گذاری جمعیت در ایران

    «سیاست‌های جمعیتی» مستقیماً با «نهاد خانواده» در ارتباط است که جزئی‌ترین محمل «فرهنگ‌های خرد» محسوب می‌شود. بنابراین باید به «نقشه سیاستی جمعیت» در پهنه ایران فکر کرد و با توجه به هر منطقه، با قیودی مانند «فرهنگ»، «قومیت»، «مذهب» و حتی «نوع سکونت» (اعم از شهری، روستایی و عشایری) به تدوین سیاست پرداخت.

  • گزارش نشست «رسانه‌ها و اعتراضات و اغتشاشات دی‌ماه ۹۶»

    جنس این اغتشاشات بیشتر فرهنگی و اجتماعی است و بر اساس دو‌گانه‌هایی که بازگشت به سلطنت را در مقابل جمهوری اسلامی قرار می‌دهد، شکل گرفته است. ما‌باید برگردیم به اینکه چه اتفاقی در حوزه آموزشی رخ داده است. علاوه‌براین رسانه رسمی ما هم  آن‌طور که باید و شاید نتوانسته است کاری را انجام دهد. باید اذعان کرد که بحران هنوز پایان نیافته است چراکه ریشه‌های فرهنگی اجتماعی دارد و ما شاهد شکاف‌های نسلی و هویتی هستیم. باید توجه کنیم که کسانی که در متن این حرکات بوده‌اند بعدها کار اداره این کشور را به‌دست خواهد گرفت.