• دولت و شفافیت در فیلترینگ

    دولت‌ها با سازمان‌دهی امور و مداخله در آن، برنامه خاصی را پیش می‌برند. این امور می‌تواند دایره گسترده ای از عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی را در برگیرد. درعین‌حال، «سطح» و «نوع» سازمان‌دهی و مداخله دولت‌ها می‌تواند شامل ایده‌های مختلفی باشد که البته به بنیان‌های نظری شکل‌گیری هر نوع دولتی برمی‌گردد.

  • پیام‌رسان‌های تلفن همراه و بحران شبکه اجتماعی در ایران

    فضای مجازی ایرانی، نیازمند سیاست‌های جدی‌تری در عرصه شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های مجازی است و بهره‌گیری از پیام‌رسان‌ها به‌عنوان شبکه اجتماعی، قطعاً پیامدهای بحران را افزایش خواهد داد.

  • پرسش‌ها و تأملاتی در زمانه پساتلگرام

    مرور وقایع و سیاست‌های سال‌های اخیر به خوبی نشان می‌دهد که چگونه «فضای مجازی ایرانی»، از «عرصه سیاست‌گذاری عمومی» غفلت کرده و منفعت عمومی را نادیده گرفته است. با قید این مسئله که سیاست‌گذاری در عرصه فضای مجازی به معنای «اعمال محدودیت» نیست.

  • نشست «جهانِ ایرانیِ فضایِ مجازی در زمانه پساتلگرام»

    بدون استفاده از «گفتمان عام» نمی‌توانیم هیچ ساحتی را به اجرا گذاریم، خصوصا تلگرام که ذی‌نفعان آن عموماً عامه مردم هستند، ضمن آنکه به لحاظ فنی در اختیار حکومت‌ها هم نیست. در هر صورت این گفتمان عام هنوز رخ نداده است یعنی مطالبه‌گری عمومی ‌به معنای واقعی از سوی عامه مردم ایجاد نشده است.

  • ضرورت سیاست عمومی در فضای مجازی

    آیا نفس سیاست‌گذاری در رسانه‌ها به‌طور عام و سیاست‌گذاری در فضای مجازی به‌طور خاص نیز در راستای «سیاست‌گذاری عمومی» است؟ و آیا دولت می‌تواند از اتخاذ سیاستی مشخص در این زمینه خودداری کرده و منافع عمومی را نادیده بگیرد؟

  • مقدمه‌ای بر رسانه، تمدن و پیشرفت

    «سیاست»، «حکمرانی» و «اقتصاد» ازجمله مفاهیم نام‌آشنایی است که در کنار هویت و فرهنگ، مجموعه از «شیوه‌های زیست» را برای شهروندان رقم می‌زند. اما سؤال آنجاست که با «تغییرات و تحولات نظام ارتباطی» خصوصاً در عصر رسانه‌های جدید، آیا صورت‌بندی جدیدی از تمدن و پیشرفت رقم خورده است؟ از منظر دیگر، «حذف جغرافیا» از الزامات تمدنی به مدد تحول ارتباطات و رسانه‌ها، چه پیامدهایی را برای مسئله پیشرفت رقم خواهد زد؟

  • بحران سیاست‌گذاری جمعیت در ایران

    «سیاست‌های جمعیتی» مستقیماً با «نهاد خانواده» در ارتباط است که جزئی‌ترین محمل «فرهنگ‌های خرد» محسوب می‌شود. بنابراین باید به «نقشه سیاستی جمعیت» در پهنه ایران فکر کرد و با توجه به هر منطقه، با قیودی مانند «فرهنگ»، «قومیت»، «مذهب» و حتی «نوع سکونت» (اعم از شهری، روستایی و عشایری) به تدوین سیاست پرداخت.

  • راه های فرنگی توسعه انسانی

    «جمعیت» یکی از مهم‌ترین عناصر قدرت در هر کشوری محسوب می‌شود و بحران کاهش جمعیت، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های کشورها در این زمینه است. به‌گونه‌ای که عمده کشورهای اروپایی از این بحران رنج می‌برند و سیاست‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی زیادی را برای حل این بحران درپیش گرفته‌اند.

  • نشست «رسانه‌ها و اعتراضات و اغتشاشات دی‌ماه ۹۶»

    پیش از هر چیز تمایزی میان اعتراضات اقتصادی و بحران پس از آن که آنها را که از جنس شکاف‌های فرهنگی اجتماعی یا حتی رسانه‌ای است باید قائل شد. جنس این اغتشاشات بیشتر فرهنگی و اجتماعی می‌داند و است و بر اساس دو‌گانه‌هایی است که بازگشت به سلطنت را در مقابل جمهوری اسلامی قرار می‌دهد. باید اذعان کرد که بحران هنوز پایان نیافته است چراکه ریشه‌های فرهنگی اجتماعی دارد و ما شاهد شکاف‌های نسلی و هویتی هستیم. باید توجه کنیم که کسانی که در متن این حرکات بوده‌اند بعدها کار اداره این کشور را به‌دست خواهد گرفت.

  • از سواد رسانه‌ای تا معرفت‌شناسی رسانه‌ای

    مفهوم سواد رسانه‌ای نهایتاً در عرصه روش‌شناسی فهم رسانه‌ها قابل ارزیابی است. درحالی‌که معرفت‌شناسی رسانه‌ای بر شناخت روایت‌های مختلف گفتمانی در رسانه‌ها تأکید کرده و پذیرش یک روایت اصیل را برای انسان ضروری می‌شمارد.